O twórcy

Dzieciństwo i życie przed wojną
Jako syn szewca Stanisław Dobosiewicz dorastał w miarę zamożnej rodzinie na przedmieściach Makowa na Mazowszu. W dzieciństwie był świadkiem I wojny światowej i bombardowania pobliskiego rosyjskiego obozu wojskowego. Podobnie jak wielu polskich uchodźców, Dobosiewicz i jego rodzina uciekli w tym czasie do Rosji. Już wtedy stanął w obliczu śmierci. „[W]idziałam różne straszne rzeczy, nawet umierające dzieci”, tak później wspomniał tą sytuację. Po zakończeniu wojny rodzina wróciła do domu, gdzie Dobosiewicz spędził wszystkie lata swojej edukacji, a następnie pracował jako korepetytor języka łacińskiego. Zarobione pieniądze przeznaczał na książki i oszczędzał na studia na uniwersytecie. W kolejnych latach studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie ukończył studia magisterskie i doktoranckie. Rok przed wybuchem wojny ożenił się z żoną Zofią Krajewską. Ich najstarszy syn Zbigniew urodził się w 1939 roku, dwa miesiące przed wybuchem wojny. Drugi syn Włodzimierz urodził się w 1948 roku.

Aresztowanie i droga do obozu
Wkrótce po wybuchu II wojny światowej, 17 września 1939 roku Dobosiewicz został aresztowany. W tym czasie przebywał u rodziny żony, która mieszkała w warszawskiej dzielnicy Grochów. „Siedziałem w koszarach w Mińsku Mazowieckim, a potem w więzieniu w Ostrołęce do 1 października 1939. Ciągle wyprowadzany byłem na stację, bo mieli nas wywieźć do jakiegoś obozu w Prusach, ale nie zdążyli. bo tymczasem do Ostrołęki zbliżyły się wojska sowieckie. Wobec tego wyprowadzono nas z więzienia, ustawiono karabiny maszynowe i kazano uciekać do lasu na stronę sowiecką. Zdecydowałem, że przez Ostrów […] wrócę do Makowa Mazowieckiego.” Po powrocie do Makowa Mazowieckiego Dobosiewicz wznowił swoją działalność pedagogiczną.


W tym czasie musiał się meldować na Gestapo 1-2 razy w tygodniu (tak jak inni nauczyciele). 6 kwietnia 1940 roku został ponownie aresztowany. „Gestapo zabrało nam wszystko, nie pozwoliło nam zobaczyć naszych rodzin. Osadzono nas w koszarach w Działdowie, w tak zwanym lagrze przechodnim. Było nas tak kilkanaście, może kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Dwa razy dziennie dawano nam garść sucharów i gorącą wodę do popicia. Raz dziennie wyprowadzano nas na dwór – na spacer i do ustępu. Nie było wody do mycia. Gdzieś w połowie kwietnia spadł śnieg, wtedy wszyscy się myli.” W obozie przejściowym Dobosiewicz przebywał 12 dni. 18 kwietnia wraz z dużą liczbą innych więźniów został przewieziony do obozu koncentracyjnego Dachau, a po krótkim czasie do KL Gusen I.

W obozie
W momencie jego przybycia kompleks obozów koncentracyjnych Mauthausen-Gusen był jeszcze w budowie. Dopiero latem 1941 roku zakończono roboty kanalizacyjne, zbudowano ujęcie wody i dobudowano, dużą część baraków mieszkalnych. Dobosiewicz trafił do Gusen I, filii obozu koncentracyjnego Mauthausen, gdzie od pierwszego dnia pracował w kopalni odkrywkowej wraz z innymi dawnymi polskimi nauczycielami i kapłanami. Wiosną 1941 roku został przydzielony do komanda pracującego w kamieniołomach, w którym pozostał do początku 1945 roku. Dobosiewicz był jednym z nielicznych więźniów obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen, którzy wiosną 1945 roku przeżyli wyzwolenie obozu.

Po wojnie
Stanisław Dobosiewicz, po wojnie działał na rzecz środowiska byłych więźniów kompleksu obozów koncentracyjnych Mauthausen –Gusen. Przez wiele lat był przewodniczącym klubu byłych więźniów. W tym czasie zgromadził ogromną liczbę wspomnień, zdjęć i innych pamiątek obozowych. Na tej podstawie oraz na podstawie własnej wiedzy stworzył najobszerniejszą monografię Mauthausen-Gusen pt. Mauthausen-Gusen obóz: zagłady, w której opublikował część przekazanych materiałów. Książkę wydano w 1977 roku. Była jedną z pierwszych monografii na temat historii tego kompleksu obozów. W następnych latach opublikował kolejne trzy części, dokumentujące różne aspekty historii życia w obozie. W 1980 roku ukazała się książka Mauthausen-Gusen: samoobrona i konspiracja, opisująca ruch oporu wewnątrz obozu, próby ucieczek oraz sposoby zachowania życia i godności. Kolejnym tomem była, wydana w 1983 roku, książka Mauthausen–Gusen: poezja i pieśń więźniów, koncentrująca się na życiu prywatnym więźniów, działalności kulturalnej, artystycznej i samokształceniowej. Ostatnim tomem monografii była wydana w 2000 roku książka Mauthausen-Gusen: w obronie życia i ludzkiej godności, będąca próbą syntezy wcześniejszych pozycji.